W latach 1817–1830 żandarmeria wykonując czynności policji politycznej zasłużyła sobie na jak najgorszą opinię w Królestwie, a wielu oficerów na powszechną nienawiść. Stąd też z chwilą rozpoczęcia powstania listopadowego niektórzy oficerowie zbiegli za granicę, a później do Rosji, innych sprowadzono do Warszawy jako więźniów. Na prowincji żandarmeria zawiesiła swoją działalność. W tej sytuacji zapadła decyzja skoncentrowania korpusu pod Warszawą i reorganizacji. 19 oficerów przeniesiono do jazdy, a 2 do weteranów. W ich miejsce oddelegowano trzech oficerów.
22 grudnia 1830 dowódcą korpusu został podpułkownik 1 Pułku Ułanów Aleksander Konopka, który po kilku dniach zrezygnował z funkcji. 27 grudnia nowym dowódcą został major Pułku 2. Strzelców Konnych, Franciszek Sznajde.
28 stycznia 1831 Wódz Naczelny, Michał Gedeon Radziwiłł dokonał przeglądu zreorganizowanego korpusu, a usatysfakcjonowany wynikami 7 lutego wydał rozkaz o jego przeformowaniu w Dywizjon Karabinierów Konnych i skierowaniu go do czynnej służby w polu.