Boliwijska gorączka krwotoczna (ang. Bolivian Hemorrhagic Fever, BHF) – choroba wirusowa występująca endemicznie w Boliwii.
Etiologia Boliwijska gorączka krwotoczna, opisana w 1959 roku, powodowana jest przez wirusa Machupo (MACV) z rodziny Arenaviridae. Rezerwuarem są gryzonie Calomys callosus (pochodzące prawdopodobnie z jednej linii rodowodowejNatural nidality in Bolivian hemorrhagic fever and the systematics of the reservoir species.), u których infekcja przebiega bezobjawowo i wiąże się z przewlekłym wydalaniem wirusa z moczem.
Uważa się, iż do zarażenia u ludzi dochodzi drogą wziewną, poprzez kontakt z rozpyloną zawiesiną moczu gryzoni. Prawdopodobna jest także możliwość przenoszenia choroby pomiędzy ludźmi drogą powietrzną i pokarmową, a także seksualną i krwiopochodną.
Objawy i przebieg Po 1-2 tygodniach inkubacji pojawiają się objawy rzekomogrypowe (gorączka, dreszcze, bóle i zawroty głowy, bóle mięśni, osłabienie), bóle brzucha, jadłowstręt. Może dojść do zaburzeń hemodynamicznych pod postacią hipotensji.