thumb|280px|Ziemie Taurów (kolor zielony) i ich sąsiadów w II wieku p.n.e.:I) Morze Czarne II) Morze Azowskie 1) Neapol Scytyjski 2) Pantikapajon 3) Fanagoria 4) Teodozja 5) Kimmerikon 6) Hermonassa 7) Tanais 8) Olbia 9) Chersonez Taurydzki S) Państwo scytyjskie na Krymie B) Królestwo Bosporańskie J) Jazygowie R) Roksolanie Sr) Syrakowie M) Meotowie T) Taurowie

Taurowie (gr. Tauroi, łac. Tauri, ros. тавры) – lud irański, stanowiący pierwotną, autochtoniczną ludność południowej części Półwyspu Krymskiego – wybrzeża i Gór Krymskich.

Starożytni pisarze o Taurach Najstarsze zabytki związane z Taurami pochodzą z przełomu II i I tysiąclecia p.n.e. Nieco później wymienia się ich w źródłach pisanych. O Taurach pisali Herodot, Strabon, Diodor Sycylijski, Tacyt i Ammianus Marcellinus. Starożytni pisarze mieli o Taurach negatywne zdanie, uważając ich za barbarzyńców.

Herodot w swoich Dziejach taką daje charakterystykę Taurów: Taurowie mają takie zwyczaje: Składają na ofiarę dziewiczej bogini rozbitków okrętowych oraz wszystkich zagnanych do nich i pojmanych Hellenów w następujący sposób: po dopełnieniu wstępnych obrządków rozbijają im głowę maczugą.