Burzenie miejscowości, torturowanie i masakrowanie ludności dokonuje się we wszystkich dolinach, zamieszkanych przez waldensów. Część ludności próbuje stawiać opór: uciekają w wysokie góry, gdzie organizują obronę: np. Josué Janavel przez kilka dni broni wsi Rora. Część waldensów ucieka do Francji, gdzie udaje im się zaalarmować państwa protestanckie, takie jak Anglia, które podejmują interwencje dyplomatyczne. Do waldensów dołączają francuscy ochotnicy-hugenoci i mimo formalnego poddania się waldensów w dniu 10 maja 1655, walki partyzanckie trwają nadal.
Pod presją państw protestanckich księżna Sabaudii wycofuje wojska i przyznaje waldensom prawo powrotu do ojczyzny, jednak są to ustępstwa pozorne. Następują konfiskaty ziemi, porwania dzieci i procesy o herezję. Powoduje to wybuch powstania waldensów, które zmusza księżnę do podpisania kolejnego zawieszenia broni w 1664 r. Przywódcy powstania, m.in. Janavel i Leger uciekają za granicę do Genewy i Niderlandów.
Przypisy
Kategoria:Waldensi