Po zwolnieniu, zapisał się w roku szkolnym 1918/19 na drugi rok inżynierii górniczej na Politechnice Lwowskiej.

3 listopada 1918 wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego i podczas wojny polsko-ukraińskiej brał udział w walkach o Lwów i Małopolskę Wschodnią, jako dowódca plutonu, a następnie kompanii w Grupie R. Abrahama. 18 grudnia tego roku został awansowany na stopień podporucznika. Uczestniczył m.in. w bitwach pod Bartatowem, Laszkami, Sokolnikami, Gródkiem Jagiellońskim oraz Trembowlą. W sierpniu 1919 został przydzielony do 1 pułku szwoleżerów Armii gen. Hallera, a następnie do sztabu tej armii, gdzie służył w charakterze dowódcy szwadronu honorowego. W lutym 1920 został odkomenderowany do przygotowawczego Obozu Olimpijskiego we Lwowie. W sierpniu 1920 przydzielono go do sztabu 8 Brygady Jazdy, a następnie do 108 pułku ułanów, wraz z którym w czasie wojny polsko-bolszewickiej brał udział w drugiej fazie Bitwy Warszawskiej. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 27 grudnia 1921 ogłoszono skreślenie go z listy oficerów na mocy orzeczenia Sądu Honorowego dla oficerów młodszych przy 40 pułku piechoty we Lwowie.