Jan Janowicz nauki początkowe pobierał w domu, prywatnie kształcąc się także w grze na skrzypcach. Do szkół średnich uczęszczał w Smoleńsku i Szawlach, egzamin dojrzałości składając w Gimnazjum Klasycznym w Szawlach w 1913. W tymże roku rozpoczął studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Jurjewskiego w Dorpacie. Jako student od 1916 pracował w Klinice Chirurgii przy tej uczelni pod kierunkiem profesora M. I. Rostowcewa.
Lekarz wojskowy Studia przerwało Janowiczowi wcielenie do wojska rosyjskiego wiosną 1917; skierowany na front rumuński, służył jako lekarz batalionowy 195 pułku piechoty. W listopadzie 1917 Janowicz wstąpił do I Korpusu Polskiego pod dowództwem generała Józefa Dowbora-Muśnickiego i do chwili rozbrojenia tego zgrupowania przez Niemców (w kwietniu 1918) pełnił obowiązki lekarza 7 pułku 2 Dywizji, stacjonującego w Bobrujsku. Wiosną 1918 na krótki czas powrócił do rodzinnego majątku. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został lekarzem w Wojsku Polskim. Służbę pełnił kolejno w Batalionie Kowieńskim, 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, batalionie radiowo-telegraficznym w Warszawie, 106 pułku piechoty, 211 pułku ułanów, wreszcie w wileńskim Szpitalu Garnizonowym, gdzie był młodszym ordynatorem oddziału chirurgicznego. W 1920 nostryfikował w Polsce dyplom lekarski.