Opis Dunusa po łacinie brzmiał:
Co oznaczało szerokiego robaka (nadzwyczajnej długości), pokrytego łuską na kształt węża, ale posiadającego łączące poszczególne części „stawy”.
W tym samym czasie podobny opis pozostawił Gaspard Wolphius.
1602 Inny Szwajcar, Felix Platter (Platerus) z Bazylei, przedstawił kolejny opis pasożyta. Podczas gdy jego poprzednicy zazwyczaj traktowali tasiemce (lumbricus latus) łącznie, Platter rozróżnił dwa ich rodzaje, opierając się na kształcie członów pasożyta (proglotydów).
1618 Duńczyk Adriaan van den Spiegel (1578-1625) jako kolejny opisał kilka rodzajów tasiemców człowieka.
1683 Edward Tyson (1650-1708) jako pierwszy zobaczył skoleks (główkę, zwaną też czerwiochem) tasiemca (choć nie bruzdogłowca) pod mikroskopem.
1688 Philipp Jacob Hartmann (1648-1707) zaobserwował plerocerkoidy D. latum u ryb, ale nie powiązał ich z dorosłymi tasiemcami zarażającymi ludzi.
XVIII wiek 1700 Nicolas Andry de Boisregard (1658-1742) wyróżnił dwa rodzaje tasiemców . Opis jednego z nich, nazwanego przez uczonego Taenia à épine, odpowiada wyglądowi Diphyllobothrium.