Kontekst polityczny Początek XIX wieku odznaczał się w Europie narastającym napięciem między formującymi się siłami liberalno-demokratycznymi i narodowowyzwoleńczymi z jednej strony, oraz rządami państw – w większości o ustroju monarchii absolutystycznej – z drugiej. W końcu doszło do szeregu zrywów przeciwko panującym: wojna o niepodległość Grecji, rewolucja lipcowa we Francji (1830), rewolucja belgijska w sierpniu i powstanie listopadowe w Królestwie Polskim w 1830. Niemieckie grupy liberalno-demokratyczne, które działały w niezależnych od siebie i połączonych jedynie luźną konfederacją – w ramach Związku Niemieckiego – księstwach i królestwach, widziały w tych zrywach przykłady dla własnej walki o zjednoczenie narodowe i stworzenie jednej parlamentarnej republiki.
W przeciwieństwie do rządów Królestwa Prus i Cesarstwa Austriackiego, niemieccy liberałowie byli zachwyceni polskimi powstańcami i darzyli ich wielką sympatią, łącząc z nimi nadzieję na nastanie nowej epoki. Polacy byli dla nich potencjalnymi sprzymierzeńcami w walce z absolutyzmem państw Świętego Przymierza. Stąd też podczas powstania zgłosiło się wielu ochotników do walki po stronie Polaków z wojskami carskiej Rosji – do nich należał np.