Cykl życiowy thumb|left|Cykl życiowy tasiemca psiego W organizmie żywiciela ostatecznego dorosłe osobniki pasożytują w przedniej i środkowej części jelita cienkiego, gdzie proglotydy maciczne oddzielają się (pojedynczo lub po 2–3) od reszty strobili, a następnie, wraz z kałem bądź poruszając się aktywnie, wydostają się przez odbyt do środowiska zewnętrznego (w którym, dzięki grubej otoczce, zachowują inwazyjność przez długi czas). Są one formą inwazyjną dla żywicieli pośrednich, którymi mogą być larwy: pchły psiej, sierścienia psiego (wszoła psiego), pchły kociej oraz pchły ludzkiej. W ich hemocelu rozwija się cysticerkoid, który pozostaje w organizmie w trakcie przeobrażenia (metamorfozy).
Cysticerkoid jest formą inwazyjną dla żywiciela ostatecznego. Zakażenie następuje drogą pokarmową, najczęściej w wyniku przypadkowego połknięcia zakażonego owada lub wskutek kontaktu z innym zakażonym żywicielem. Po wniknięciu do organizmu, tasiemiec osiąga pełną dojrzałość po 2–3 tygodniach.
Dipylidoza U człowieka występuje rzadko i zazwyczaj przebiega bezobjawowo. Jak dotąd opisano kilkaset przypadków tej choroby u ludzi, głównie u dzieci poniżej 8. roku życia.