Jednocześnie wspólny rezerwuar i wektor powoduje, iż HGA często współwystępuje na tych samych terenach endemicznych co borelioza z Lyme, babeszjoza i kleszczowe zapalenie mózgu.
Transstadialne utrzymywanie się drobnoustroju w organizmie kleszcza, pozwalające na szersze rozprzestrzenianie się w środowisku, oznacza konieczność infekowania kręgowców, będących źródłem zakażenia kolejnych pokoleń kleszczy. Za główny rezerwuar A. phagocytophilum uważa się więc dzikie zwierzęta kopytne (jelenie, sarny itp.) oraz gryzonie (myszy, ryjówki, nornice), przy czym rolę tę mogą odgrywać także owce. Z kolei konie, kozy, psy (jak również ludzie) prawdopodobnie zakażane są przypadkowo i nie ma to związku z dalszym rozprzestrzenianiem się infekcji.
W Europie do końca 2004 roku stwierdzono 22 przypadki zachorowań.
W Polsce według statystyk EPIMELD prowadzonych przez PZH od 1996 do 15.10.2011 zanotowano 7 przypadków zachorowań (1 w 1997, 1 w 2000, 1 w 2003, 1 w 2009, 3 w 2011 do 15 października). PZH umieścił jednostkę chorobowa w kategorii: Gorączka plamista i inne riketsjozy (A77, A79). Przed 1996 była to kategoria dur plamisty i inne riketsjozy.