Po wybuchu II wojny światowej organizowano zbiórki dla Wojska Polskiego i ofiar wojny oraz pomagano ochotnikom w wyjeździe do Europy (oficjalnie nie można było prowadzić zaciągu ze względu na ). 9 września 1939 w Rio de Janeiro powołano Centralny Komitet Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce, a później także jego przedstawicielstwa regionalne. Do końca 1941 za pośrednictwem Brazylijskiego Czerwonego Krzyża zakupiono i przesłano 5500 kg żywności i odzieży (1100 paczek). Docierała ona do Polski oraz uchodźców w innych państwach. Po upadku Francji w lipcu 1940 do Brazylii zaczęli napływać także polscy uchodźcyKrzysztof Smolana, Dorota Barys, Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kurytybie: 90 lat historii najstarszej polskiej placówki konsularnej w Ameryce Łacińskiej (Consulado Geral da República da Polônia em Curtiba: 90 anos de história do mais antigo consulado polonês na América Latina), Kurtyba: ATP Grafica e Editora, 2010, s. 22–26.. Okres powojenny Po wojnie w Polsce spadło zainteresowanie sprawami Polonii, także brazylijskiej. W Brazylii Polska była postrzegana jako kraj zniszczony wojną, nie interesujący się diasporą.