Umożliwiało to bowiem szybkie pogrzebanie padłych organizmów, a jednocześnie zabezpieczało przed zniszczeniem organizmów przez penetrujące osad denny zwierzęta czy mikroorganizmy.
Fossillagerstätte dostarczają cennych danych paleontologicznych ze względu na dobry stan zachowania i wielką liczbę okazów, a przeważnie także różnorodność taksonomiczną skamieniałości. Jednakże nie mogą być utożsamiane z biocenozą, gdyż z reguły zachowywanie się skamieniałości w nich jest silnie selektywne.
Najbardziej znane Fossillagerstätte: Ediacara – fauna ediakaru (tzw. fauna ediakarańska) Łupki z Burgess – skamieniałości środkowego kambru Mazon Creek – skamieniałości środkowego pensylwanu (karbon) Holzmaden – skamieniałości jurajskie, zwłaszcza gady morskie ichtiozaury, plezjozaury Solnhofen – skamieniałości najwyższej jury (tyton), w tym szkielety praptaka archeopteryksa Messel – skamieniałości eocenu, głównie kręgowców bursztyn – różnowiekowe, przeważnie kenozoiczne skamieniałości stawonogów Rancho La Brea – skamieniałości wielkich ssaków plejstocenu
Bibliografia R. Niedźwiedzki, 2002: Zespół skamieniałości a biocenoza – reprezentatywność zapisu paleontologicznego. Przegląd Geologiczny, 50, Nr 10: 899-904. lista na stronie Uniwersytetu w Bristol
Kategoria:Paleontologia Kategoria:Skamieniałości