W zakresie badań przyrodniczych był propagatorem badań empirycznych, opartych na własnych obserwacjach studiowanych obiektów, choć zdarzało mu się też opisywać obiekty, których nie widział (np. smoka). Takie podejście było główną przyczyną założenia muzeum, gdzie gromadził eksponaty przyrodnicze z całego świata celem ich dalszego analizowania. Celem pozyskania materiałów badawczych odbył parę ekspedycji naukowych po Włoszech zbierając rośliny, zwierzęta, skały i minerały. Zamawiał też wielkie ilości (w sumie 8 tys.) obrazów obiektów przyrodniczych, traktując te obrazy jako dokumentację naukową. Stworzył też zielnik gromadzący 7 tys. roślin.
Główne dzieła wydane za życia Aldrovandiego Ornithologiae, hoc est de avibus historiae libri XII (1599); Ornithologiae tomus alter (1600); De animalibus insectis libri septem, cum singulorum iconibus ad vivum expressis (1602); Ornithologiae tomus tertius, ac postremus (1603).
Po śmierci uczonego, władze Bolonii między 1605 a 1609 r. wydały własnym kosztem 9 innych tomów przyrodniczych autorstwa Aldrovandiego.
Przypisy