Władysław Santarius (czes.: Vladislav Santarius) (ur. 12 listopada 1915 w Stonawie, zm. 5 czerwca 1989 w Hawierzowie) – polski duchowny luterański, działający na Zaolziu. Duchowny Śląskiego Kościoła Ewangelickiego Wyznania Augsburskiego. Jeden z najbardziej znaczących przywódców ruchu odrodzeniowego wśród ewangelików na czeskim Śląsku Cieszyńskim, prześladowany za tę działalność w czasie rządów komunistów w Czechosłowacji.
Życiorys mały|prawo|Pomnik Santariusa w Trzanowicach (fragment) mały|Kościół ewangelicki w Trzanowicach mały|prawo|Kaplica na luterańskim cmentarzu w Stonavie Był synem górnika Józefa Santariusa i jego żony Zuzanny z domu Mrózkowej. W latach 1922–1927 uczęszczał do szkoły podstawowej w Stonawie. W 1937 ukończył z wyróżnieniem gimnazjum w Czeskim Cieszynie, po czym rozpoczął studia teologiczne w Bratysławie (od 1938 w Warszawie, a od jesieni 1939 w Pradze). W związku z odmową podpisania Volkslisty zmuszony do opuszczenia mieszkania i podjęcia pracy przymusowej na rzecz III Rzeszy. 4 sierpnia 1940 ożenił się z pochodzącą ze Stonawy Wandą Bubikovą. Z tego związku w 1945 urodził się syn imieniem Czesław, również działacz ewangelicki. Od 1940 do 1946 pracował jako górnik dołowy w kopalni Barbara w Karwinie. 25 czerwca 1946 ukończył w Bratysławie studia teologiczne, przerwane wcześniej z powodu wybuchu wojny.