W tym stadium opuszczają one ciało ślimaka. Pływając swobodnie reagują błyskawicznie na ruch wody wywołany przez przepływającą obok rybę (głównie z rodziny karpiowatych lub okoniowatych), będącą drugim żywicielem pośrednim i przyczepiają się do jej skóry. Następnie, dzięki wydzielinie gruczołów penetracyjnych, przedostają się do wnętrza jej ciała, po czym lokują się w mięśniach i w ciągu 6 tygodni rozwijają w encystowane metacerkarie. Jak dotąd odnotowano występowanie tego pasożyta u 34 gatunków ryb, zaliczanych do rodzin: karpiowatych, babkowatych, błędnikowatych, łososiowatych i okoniowatych.
Metacerkaria jest formą inwazyjną dla żywiciela ostatecznego (np. człowieka), który może się zarazić zjadając surowe, niedogotowane lub źle uwędzone ryby. Postacie dorosłe ekscystują z metacerkarii w dwunastnicy, skąd przewodem żółciowym wspólnym przemieszczają się do wątroby, gdzie osiągają dojrzałość płciową. Wskutek mechanicznego podrażnienia oraz działania produktów metabolizmu pasożyta dochodzi do stanu zapalnego nabłonka przewodów.
Przypisy
Kategoria:Przywry digeniczne Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1907 roku