Historia świątyni Początkowo znajdowała się tu tylko mała kaplica. Po rekonkwiście miasta przez króla Alfonsa I w roku 1118 wzniesiono kościół romański, w 1434 zniszczony przez pożar. Z dawnego kościoła pozostał tympanon. Świątynia została odbudowana w stylu gotyckim z elementami mudéjar. Obecną formę uzyskała dzięki rozbudowie w latach 1681–1754 według planów Francisco Herrera Hidestrosa, powołanego przez komisję pod przewodnictwem Juana de Austria. Kaplica NMP została rozbudowana na zlecenie kapituły w 1725 r. według projektu Ventury Rodrigueza. Antonio González Velázquez był jednym z artystów, którzy w 1752 roku zrealizowali malowidła ścienne w kopule kaplicy świątyni.
Charakterystyka Bazylika ma 130 m długości, 67 m szerokości, posiada 4 wieże i 11 kopuł. Boczne kopuły ozdobione są na zewnątrz dekoracją z azulejos. Kopuła środkowa i jedna z wież powstały w roku 1872, 3 pozostałe wieże dodano dopiero w latach 1907 i 1961. Jest budowlą trójnawową z wieńcem kaplic. Wnętrze podzielone jest na dwie części: zajmujący 3/5 powierzchni właściwy kościół oraz sanktuarium z kaplicą Del Pilar, krytą eliptyczną kopułą wewnętrzną. Późnogotycki alabastrowy ołtarz główny wyrzeźbił Damián Forment w latach 1509–1511. Stalle są dziełem m.in.