Sam faraon zginął z rąk swojego sobowtóra, Greka Lykona.

Analiza W powieści przedstawia się Ramzesa XIII jako inteligentnego, zdolnego i wrażliwego człowieka, lecz także popędliwego i niedoświadczonego w rządzeniu. Również większość czołowych oponentów faraona przedstawiona jest jako ludzie kierujący się interesem państwa, choć rozumiejący go odmiennie niż młody władca.

Ramzes XIII jest często podawany jako przykład nieudolnego władcy; został nazwany postacią dziecinną, krótkowzroczną i lekkomyślnąG. Leszczyński, Przemija postać tego świata. Stulecie Faraona, w: Trzy pokolenia. Pamięci Profesor Janiny Kulczyckiej-Saloni, Warszawa 1998, s. 181–182. Beata Górska-Szkop skrytykowała jako, że "nie potrafił zgłębić ani tajemnic wiecznych, ani tych ziemskich, dotyczących sprawnego zarządzania państwem". O ile niektóre reformy Ramzesa XIII można uznać za pozytywne, to jego metody są często krótkowzroczne, a jego rozkazy muszą być modyfikowane przez podwładnych by móc działać w praktyce. Leszek Szaruga pisze, że o ile Ramzes XIII jest niekiedy przedstawiany jako "romantyczny rewolucjonista", jest on jednak władca nieefektywnym;