W przebiegu choroby, u około połowy pacjentów, dochodzi do bolesnych owrzodzeń błon śluzowych i skóry okolicy okołowargowej – typowy jest guzek ulegający martwicy i owrzodzeniu, o nierównej powierzchni pokrytej licznymi, drobnymi, żółtobiałymi plamkami. Zapaleniom jamy ustnej towarzyszy powiększenie okolicznych węzłów chłonnych, ale zdarza się także uogólniona limfadenopatia.
Rzadziej występuje zajęcie nadnerczy (prowadzące do ich niewydolności), kości długich czy ośrodkowego układu nerwowego.
Śmiertelność w przebiegu leczonej choroby jest niska, w nieleczonej około 20%.
Diagnostyka i różnicowanie Obecność grzyba potwierdza się w materiale pobranym z owrzodzeń mikroskopowym badaniem mikologicznym, w hodowli lub materiale uzyskanym przez dootrzewnową inokulację myszy. Możliwa jest także diagnostyka serologiczna.
Choroby wymagające różnicowania: gruźlica, histoplazmoza, malinica, trąd, leiszmanioza, chłoniaki nieziarnicze.
Leczenie Terapia opiera się na podawaniu leków przeciwgrzybiczych lub sulfonamidów. Lekami z wyboru są itrakonazol i flukonazol, skuteczny może być ketokonazol. W przypadku ciężkiego przebiegu stosuje się amfoterycynę B.
Klasyfikacja ICD10 kod ICD10 nazwa choroby Parakokcydioidomikoza Parakokcydioidomikoza płucna Parakokcydioidomikoza rozsiana Inne postacie parakokcydioidomikozy Parakokcydioidomikoza, nie określona
Bibliografia eMedicine: Paracoccidioidomycosis
Kategoria:Choroby grzybicze