Po powrocie do Polski pracował pod ps. „Franek” i „Czesław” w sekretariacie młodzieżowym KPP, był również sekretarzem do spraw narodowościowych w Wilnie. 23 sierpnia 1932 aresztowano go pod fałszywym nazwiskiem Mieczysław Wierzbicki, a 29 maja 1933 wyrokiem Sądu Okręgowego w Wilnie został skazany na 7 lat więzienia, które spędził w Wilnie (do 1 sierpnia 1933), Grodnie (do września 1935), Wronkach (do 10 lutego 1936 i Grudziądzu (do 1937). Zwolniony został 29 sierpnia 1937 na podstawie amnestii z 1936. W więzieniu utracił obywatelstwo polskie. Po skontaktowaniu się z przedstawicielami KC KPP skierowany do sanatorium w Miedzeszynie. Po wielokrotnych zatrzymaniach na terenie Nowogródczyzny i Wileńszczyzny przeprowadził się do Warszawy, gdzie kontynuował działalność komunistyczną.
30 stycznia 1939 został ponownie aresztowany i przewieziony do Stołpców nad granicę polsko-sowiecką. 3 lutego 1939 zmuszony przez żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza do przejścia na stronę sowiecką, gdzie został aresztowany i skazany na 5 lat obozu za nielegalne przekroczenie granicy i szpiegostwo. Przesiedział siedem lat. 30 listopada 1945 zwolniony z łagru na skutek interwencji KC Polskiej Partii Robotniczej.