W sierpniu 1938 r. brał udział w walkach z Japończykami nad jeziorem Chasan jako zastępca szefa sztabu XXXIX Korpusu Strzeleckiego. W listopadzie tego roku awansował do stopnia pułkownika. Po najeździe wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., został szefem sztabu XXVI Korpusu Strzeleckiego. Od 30 marca 1942 r. dowodził 389 Dywizją Strzelecką walczącą na Kaukazie. 31 sierpnia tego roku został pozbawiony dowództwa, a 5 września skazany na karę śmierci za przedwczesne wydanie rozkazu zniszczenia linii kolejowej, co uniemożliwiło wejście do boju pociągowi pancernemu. Został jednak ułaskawiony, wyrok zamieniono na 10 lat obozu pracy po zakończeniu wojny. 7 października objął dowództwo 59 Brygady Strzeleckiej. Po jej zniszczeniu w listopadzie przez wojska niemieckie, ponownie miał zostać aresztowany, ale 5 grudnia dostał się do niewoli rumuńskiej. Rumuni przekazali go wkrótce Niemcom, którzy osadzili go w oflagu.