W latach 1930–1933 subwencji na ten cel udzielał również Oddział Kielecki, w 1936 roku – Szczawnicki, a w 1938 roku – Warszawski. Zgodnie z początkowymi założeniami budowa schroniska miała zostać ukończona przed upływem 1931 roku.

Równolegle od 1930 roku prowadzono intensywne działania terenowe w poszukiwaniu odpowiedniej działki oraz długotrwałe pertraktacje z właścicielami gruntu. Położona na południe od szczytu Hala Prehyba, stanowiąca najdogodniejszą lokalizację dla schroniska, była wówczas własnością zamieszkałej przez Rusinów gminy Szlachtowa. Jej władze były wyraźnie niechętne polskiej organizacji turystycznej. Gmina Szlachtowa odmówiła sprzedaży wytypowanej jednomorgowej parceli, oferując w zamian jej wydzierżawienie za zaporową zdaniem Oddziału cenę 600 zł rocznie. W konsekwencji „Beskid” usiłował zakupić przylegającą do hali działkę leśną o powierzchni 1/2 morgi celem jej wymiany z gminą, jednak na transakcję tę nie zgodził się jej właściciel – skonfliktowany z Oddziałem hr. Adam Stadnicki z Nawojowej. W 1931 roku zaczęto rozważać inne lokalizacje schroniska, jednak na wytypowanych parcelach na północ od szczytu stanowiących własność państwa nie odnaleziono niezbędnego źródła wody.