spalony w 1939 roku, nie odbudowanyFranciszek Giedroyć (1860-1944), Rys historyczny Szpitala św. Łazarza w Warszawie, 1897, wydawca: Druk. K. Kowalewskiego, Warszawa), minaret (uszkodzony w górnej części w 1939 roku pociskiem, rozebrany w 1953Alicja Szmelter, Justyna Zdunek-Wielgołaska, Klara Kantorowicz, Małgorzata Rozbicka, Monika Neff, Piotr Kilanowski, Robert Kunkel, Wojciech Wółkowski, Studia do dziejów architektury i urbanistyki w Polsce. Tom II. Przyszłość rzeczy minionych, ISSN 2657-5795, 2002) i pawilon chiński (posadowiony nad grotą Elizeum, służący jej doświetlaniuJarosław Zieliński (1958-2021), Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Śródmieście Historyczne. Tom 8, pl. Krasińskich–Kwiatowa. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, Warszawa, s. 149-150, 2002).
W skarpie powstały podziemne korytarze (korytarz łączący Elizeum z nieistniejącym Domkiem Imama w którego piwnicach znajdowała się kuchnia) i groty (Elizeum oraz grota na terenie Muzeum Narodowego.
W 1841 na terenie dawnego ogrodu zbudowano według projektu Henryka Marconiego Szpital św. Łazarza, który spłonął w czasie II wojny światowej