Od drugiej połowy dekady lat 80. demografowie zaobserwowali wygaszanie tendencji wzrostowych, a zmiany społeczno polityczne w 1989 roku, zmieniające diametralnie funkcjonowanie rodzin i ich losy, spowodowały zmianę świadomości i mentalności ludzi. W wyniku pogorszenia prognozy przyszłych warunków socjalno bytowych w dekadzie lat 90. (m.in. zwolnienia grupowe w zakładach pracy, możliwości emigracji do innych krajów, zastój w rozwoju budownictwa wielorodzinnego) nastąpiło odwrócenie tendencji wzrostowych na malejące. Zmiany w świadomości i rozeznaniu ludzi spowodowały powstanie niekorzystnych warunków demograficznych co do możliwości stabilizacji liczby ludności miasta. Nastąpił wzrost bezrobocia, emigracja ludzi młodych do krajów Europy zachodniej (m.in. Niemcy, Holandia, Wielka Brytania), proces starzenia się ludności miasta oraz zarysowujące się tendencje do życia w samotności (tzw. single i singelki), często z braku nowego mieszkania i stabilności zatrudnienia. Wszystkie te elementy spowodowały, że w latach 90. i pierwszej dekadzie XXI wieku nastąpiło zmniejszenie się ludności miasta (średnio w latach 1986–2000 w tempie o około 250 osób/rok).