XIX wieku na terenie Rosji (włączając Królestwo Kongresowe), gdzie działały pod firmą Rosyjsko-Szwedzkiego Towarzystwa Telefonów Cedergren S.A. (Cedergren był jego głównym akcjonariuszem).
W 1900 roku spółka wygrała, po wygaśnięciu koncesji Bella, przetarg na telefonizację Warszawy. Uroczyste otwarcie nowej centrali telefonicznej przy ul. Zielnej 37 (zastąpiła centralę Bella przy ul. Próżnej 10) nastąpiło 16 listopada 1904. Mogła ona obsługiwać 60 000 numerów (w pierwszych latach firma miała 5000 abonentów). Cedergren i Ericsson posiadali także koncesję na rozbudowę sieci telekomunikacyjnej w Moskwie i Meksyku. W 1918 obie firmy połączyły się pod nazwą Ericsson (Allmänna Telefonaktiebolaget L M Ericsson).
Cedergren był także wynalazcą – skonstruował pierwszą centralę telefoniczną, która zaczęła działać w Sztokholmie już w 1884. Według spisu abonentów szwedzkiej stolicy z 1901 jego firma dysponowała 18 863, a Bell Company 8 846 połączeniami.