W 1906 roku w Żółkwi wydała dwa zbiory wierszy Хрэст на свабоду і Скрыпка беларуская. W tym samym czasie nielegalnie podróżowała do Wilna, gdzie brała udział w wydawaniu gazety „Nasza Dola”, w pierwszym numerze której było wydrukowane jej opowiadanie Przysięga nad skrwawionymi bruzdami. W latach 1908–9 roku mieszkała w Krakowie i studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim na wydziale humanistycznym.
W 1911 roku wyszła za mąż za litewskiego inżyniera a zarazem aktywnego działacza socjaldemokracji Steponasa Kairysa.
W tym samym roku powróciła na Grodzieńszczyznę, gdzie z ogromnym entuzjazmem włączyła się w białoruską działalność edukacyjną. Występowała wraz z teatrem I. Bajnickiego w różnych zakątkach ziem zaboru rosyjskiego, została założycielką i redaktorem pierwszego białoruskiego czasopisma dla dzieci i młodzieży „Łuczynka”.
W czasie I wojny światowej pracowała jako siostra miłosierdzia (pielęgniarka) w szpitalu wojskowym w Wilnie, gdzie m.in. rozprowadzała wśród żołnierzy narodowości białoruskiej „Naszą Niwę”.
Na początku 1916 roku pojechała do rodziców, pomagała chorym na tyfus wieśniakom. Niestety nie udało się również pomóc jej samej.