Po powrocie do kraju w 1902 stworzył w Zakopanem sanatorium dla ludzi z chorobami płuc m.in. gruźlicą (od 1928 Sanatorium Wojskowe w Zakopanem). Dostrzegał wagę znajomości warunków klimatycznych miejsc, w których prowadzi się takie kuracje. Już w 1911 r. z ramienia Sekcji Przyrodniczej Towarzystwa Tatrzańskiego, którego został członkiem, założył przy swym sanatorium pierwszą stację meteorologiczną. Po utworzeniu centralnej stacji meteorologicznej przy Dworcu Tatrzańskim w Zakopanem, z początkiem 1914 r. wystąpił z wnioskiem utworzenia sieci stacji posiłkowych na terenie całego Podhala. Był również jednym z założycieli Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (oraz jego pierwszym prezesem 1909–1919) i Muzeum Tatrzańskiego im. Tytusa Chałubińskiego (a w latach 1912-1920 prezesem Towarzystwa Muzeum Tatrzańskiego). Był członkiem Ligi Narodowej. W 1919 został oddelegowany przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego do składu Komitetu Narodowego Polskiego – w zastępstwie Ignacego Jana Paderewskiego został delegatem pełnomocnym na konferencji pokojowej w Paryżu.