Władzę w Bułgarii Włodzimierz Rasate przejął po dobrowolnej abdykacji ojca, który usunął się do klasztoru w 889 roku. Musiał mieć w tym czasie już około czterdziestu lat. Podobnie jak wielu synów, którzy nazbyt długo zmuszeni byli czekać na przejęcie władzy po ojcu, Włodzimierz obrał całkowicie przeciwny ojcu kierunek polityczny. Rządy oparł na starych rodach bojarskich, przywiązanych do pogańskich tradycji i tradycyjnej wiary, które za panowania Borysa przeszły do opozycji wobec dworu. Podjął też starania o przywrócenie pogańskich rytuałów i wierzeń, jednocześnie wszczynając prześladowania chrześcijan. Życie dworskie, w przeciwieństwie do stosunków panujących za jego poprzednika, stało się kosztowne i rozwiązłe. W polityce zagranicznej konsekwentnie dążył do osłabienia wpływów chrześcijańskiego cesarstwa bizantyjskiego w Bułgarii. W 892 r. przyjął posłów króla wschodniofrankijskiego Arnulfa z Karyntii, zobowiązując się, w zamian za zawarcie sojuszu, udzielić zagrożonym przez Świętopełka Frankom, pomocy przeciwko państwu wielkomorawskiemuW Annales Fuldenses, gdzie fakt ten został odnotowany Włodzimierz jest nazwany Landimirem albo Laodimirem. Za S. Runciman, A history, s. 133.