Debiutanckim - i jedynym za życia poety - tomikiem wierszy, jaki ukazał się drukiem był List do dnia, wydany w 1933. W ciągu kilku następnych lat warszawskie redakcje „Drogi”, „Okolicy Poetów”, „Pionu” i „Miesięcznika Literatury i Sztuki” przyjęły i zamieściły na swych łamach pojedyncze wiersze Sułkowskiego.
Przygotowywany do publikacji drugi tomik poetycki miał nosić tytuł Żal niedoskonały, ale wobec wybuchu II wojny światowej nie ukazał się.
Czas wojny Sułkowski został zmobilizowany (był podporucznikiem rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 stycznia 1933) i jako żołnierz 18. Pułku Piechoty 26. Dywizji brał udział w wojnie z Niemcami. Był adiutantem II batalionu dowodzonego przez majora Feliksa Kozubowskiego. Został odznaczony Krzyżem Walecznych. Podczas walk o Sochaczew (bitwa nad Bzurą) został ranny i 10 września 1939 znalazł się w szpitalu wojskowym w Łodzi, skąd jako jeniec wojenny - przewieziony został do obozu w Hadamar (Hesja), a na wiosnę 1941 do Murnau (Oflag VIIA). Czynnie uczestniczył w obozowym życiu kulturalnym: w 1944, za swój esej poświęcony Marii Dąbrowskiej, otrzymał nagrodę polskiego oddziału YMCA w Szwajcarii. Gdy obóz w Murnau został wyzwolony przez wojska amerykańskie Sułkowski wyjechał do Włoch, gdzie zgłosił się do oddziałów 2. Korpusu Polskiego.