W 1932 został mianowany naczelnikiem Krakowskiego Urzędu Probierczego, zajmującego się kontrolą stopów metali szlachetnych. Za zgodą polskich władz podziemnych pozostał na tym stanowisku także podczas okupacji niemieckiej. Obowiązki te wykonywał też po wojnie do 1955, organizując w 1945 służbę probierczą w Polsce.
Brał czynny udział w konspiracyjnej pracy Stronnictwa Demokratycznego, jako współpracownik wychodzącego w Krakowie tajnego Dziennika Polski oraz redaktor dywersyjnego pisma Germania, wydawanego w języku niemieckim dla Niemców. Uczestniczył też w tajnym nauczaniu UJ, prowadząc wykłady z mineralogii, krystalografii i chemii.
Na prośbę prof. Stanisława Kulczyńskiego, organizatora i pierwszego rektora Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu, zorganizował w 1946 Zakład Mineralogii i Petrografii na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. Przez kilka lat powojennych prowadził także wykłady i ćwiczenia na dwóch wydziałach Politechniki Wrocławskiej i we Wrocławskiej Szkole Inżynierskiej. W latach 1955–1962 był równocześnie kierownikiem Katedry Chemii Nieorganicznej i Analitycznej na Akademii Medycznej w Krakowie. W okresie 1966–1969 był prorektorem Uniwersytetu Wrocławskiego. Głównym obszarem badawczym Maślankiewicza były badania petrograficzne.