Stwierdzono w nich, że w 456 publikacjach Gupty (w tym 117 współautorskich i 6 książkach) znajdują się liczne nadużycia, w tym poważne oszustwa. Pogrupowano je w 12 kategorii, z których najważniejszymi były: opisywanie tego samego okazu z różnych lokalizacji i różnego wieku; plagiaty cudzych zdjęć okazów paleontologicznych pochodzących np. z Kanady w połączeniu ze zmianą lokalizacji tych okazów z Kanady na Indie; podawanie fałszywych lokalizacji opisanych okazów, w tym opisywanie okazów otrzymanych przez Guptę z innych krajów, jako indyjskich; dopisywanie współautorów do artykułów bez ich zgody.
Gupta napisał replikę, jednak od tego czasu jego publikacje nie były już drukowane w międzynarodowych czasopismach. W 1991 został usunięty z Uniwersytetu Pendżabskiego. Następnie decyzją senatu tej uczelni w 1992 przywrócono mu stanowisko wykładowcy, bazując na wynikach wewnętrznego, nieujawnionego raportu uczelnianej komisji. W 1994 kolejny artykuł w „Nature” omawiający sprawę Gupty, w tym wyniki pracy komisji indyjskiej pod przewodnictwem zawodowego sędziego, zakończył się konkluzją, że zdaniem tejże komisji przygniatająca część publikacji Gupty zawierała fałszerstwa. Pomimo tego kolejne decyzje władz Uniwersytetu Pendżabskiego podtrzymały decyzję o zatrudnieniu Gupty.