W 1949 zdał egzamin maturalny. Od 1951 studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, pracę magisterską obronił w 1955.

Już w czasie studiów, w 1954 rozpoczął pracę w Instytucie Polsko-Radzieckim, wynikiem jego badań była wydana w 1959 książka Rosjanie, Białorusini i Ukraińcy w powstaniu styczniowym, napisana razem z Zygmuntem Młynarskim. Od stycznia 1958 pracował w Wojskowym Instytucie Historycznym, od kwietnia 1962 w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk. Tam prowadził badania nad wojną obronną 1939 oraz powstaniami wielkopolskim i śląskimi, a także nad stosunkami polsko-litewskimi w XX wieku. W 1963 obronił na Uniwersytecie Warszawskim pracę doktorską poświęconą konfliktowi polsko-litewskiemu lat 1918–1920, napisaną pod kierunkiem Rafała Gerbera, która ukazała się drukiem w 1966 jako Stosunki polsko‑litewskie 1918–1920. W 1965 opublikował w Studiach z Dziejów ZSRR i Europy Środkowej rozprawę Gazeta „Auszra” i początek narodowego ruchu litewskiego (1883–1886). W 1971 uzyskał w IH PAN stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Kraje bałtyckie na drodze od demokracji parlamentarnej do dyktatury (1918–1934). W 1979 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1988 tytuł profesora zwyczajnegoWspółcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. Tom II. H-Ł, wyd. Ośrodek Przetwarzania Informacji, Warszawa 1999, s.