Od 11 listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. W okresie dwudziestolecia międzywojennego zajmował kolejno stanowiska: adiutanta Naczelnego Wodza, szefa sztabu brygady lotniczej, kierownika lotnictwa cywilnego w Ministerstwie Komunikacji oraz inspektora lotnictwa przy X Korpusie Wojska Polskiego. 5 listopada 1919 uzyskał w Istres we Francji dyplom pilota. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w Wojskach Lotniczych, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Departamencie III Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. W 1923 pełnił służbę w 1 pułku lotniczym w Warszawie, a następnie został przydzielony do Ministerstwa Kolei Żelaznych. W listopadzie 1924 został przydzielony do Departamentu IV Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika referatu. Tam, wespół z płk Ludomiłem Rayskim, prowadził pozasłużbowe działania wymierzone przeciwko ówczesnemu szefowi departamentu, gen. bryg. Włodzimierzowi Ostoja-Zagórskiemu. W czasie przewrotu majowego 1926 opowiedział się po stronie Józefa PiłsudskiegoAntoni Czubiński, Przewrót majowy 1926 roku, Warszawa 1989, s.