Brał udział w wojnie z Finlandią jako szef oddziału wojsk pancernych sztabu 15 Armii.
W momencie ataku Niemiec na ZSRR (22 czerwca 1941) był szefem oddziału wojsk pancernych sztabu 28 Armii. Następnie pełnił tę samą funkcję w sztabach 43 i 57 Armii. W 1942 został zastępcą dowódcy 57 Armii. 25 maja tego roku w rejonie stanicy Łozowaja dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w oflagu. Wkrótce podjął kolaborację z Niemcami. W 1943 w Mariampolu zorganizował i prowadził oficerską szkołę dla kolaborantów rosyjskich służących w Wehrmachcie. Od lata tego roku służył w sztabie Generała Wojsk Wschodnich przy Oberkommando des Heeres gen. Ernsta Köstringa, inspekcjonując Bataliony Wschodnie (Ostbataliony). W grudniu 1944 został szefem oddziału przygotowania wojskowego sztabu Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. W styczniu 1945 objął jednocześnie funkcję komendanta oficerskiej szkoły Sił Zbrojnych KONR. W lutym Niemcy awansowali go do stopnia generała-majora. 4 maja w miejscowości Rainbach im Mühlkreis prowadził rozmowy z dowódcą amerykańskiej 11 Dywizji Pancernej 3 Armii w sprawie poddania się południowej grupy wojsk Sił Zbrojnych KONR.