Natomiast w Bułgarii forsowana jest teoria, zgodnie z którą Karakaczanie są potomkami zhellenizowanych Traków, podobnie jak inne „archaiczne” społeczności: Wołosi, Kucowołosi, które poprzez izolację w regionach górskich nie uległy slawizacji.
Pasterstwo Karakaczanie tradycyjnie spędzali miesiące zimowe na nizinach nadmorskich we wioskach (głównie nad Morzem Egejskim), natomiast w sezonie letnim wypasali owce na górskich halach. Wędrówka na górskie pastwiska rozpoczynała się w dniu św. Jerzego (26 kwietnia), a wypas kończony był w dniu św. Demetriusza (26 października), kalendarz ten był ściśle przestrzegany.
Historia, kontrowersje Pochodzenie nazwy Nazwa pochodzi być może od tureckiego słowa karakaçan/kırkaçan co oznacza „ci, którzy odchodzą z terenów nieuprawnych”, ew. pochodzić może z języka arumuńskiego sarac-tsani, co oznacza „biedak”. Po raz pierwszy odnotowano nazwę w XVIII w. i od tego czasu jest ona ciągle przedmiotem sporów.
Zasadniczo jeszcze w XIX wieku społeczności Karakaczanów były słabo lub w ogóle nieodróżnialne od pozostałych społeczności transhumancyjnych, przede wszystkim od Wołochów.