Henrici kontynuował koncepcje urbanistyczne Camillo Sittego. Kładł duży nacisk na zapewnienie wysokiego standardu życia (m.in. poprzez wprowadzenie oświetlenia elektrycznego lub gazowego, budowę wodociągów i kanalizacji, bliskość teatrów, kawiarni, itd.) oraz na walory estetyczne osiedli mieszkalnych (m.in. poprzez zakładanie ogrodów). Obok Ebenezera Howarda kojarzony z koncepcją miasta-ogrodu. Zaangażowany w debatę ze zwolennikami geometrycznych form urbanistycznych (Joseph Stübben, Otto Wagner), propagował ideę miasta historyczno-malowniczego – odrzucał np. koncepcje prostych ulic przecinających się pod kątem prostym, postulując ich indywidualny bieg, odpowiadający topografii terenu. Ówczesne miasta nazywał "ponurymi pustyniami", które w przeciwieństwie do miast średniowiecznych, charakteryzujących się "narodowym indywidualizmem", zdradzały "kosmopolityczny brak charakteru".
Wybrane publikacje
Wybrane dzieła ratusze w Leer (Ostfriesland) i Neukirchen-Vluyn, domy mieszkalne w Düsseldorfie, Wiesbaden i Akwizgranie, m.in. dom własny przy Krefelder Strasse 21 w Akwizgranie, III kolonia robotnicza w Knurowie.
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Knurowem Kategoria:Niemieccy architekci Kategoria:Nauczyciele akademiccy RWTH Aachen Kategoria:Urodzeni w 1842 Kategoria:Zmarli w 1927