do domu Marianny i Mamola Mortarów wkroczyła policja, by odebrać im 6-letniego syna.
Edgardo Mortara został wywieziony do Rzymu i umieszczony w domu dla katechumenów, gdzie przymusowo nauczano go religii. Rodzinie początkowo nie pozwolono go odwiedzać. W okresie późniejszym, po fali międzynarodowych protestów zezwolono na spotkania, lecz nie na osobności.
Zdarzenie to wywołało oburzenie w Europie i USA. W sprawie oddania chłopca rodzinie apelowali do papieża Piusa IX liczni politycy i intelektualiści, m.in. Napoleon III i Franciszek Józef. Papież konsekwentnie odmawiał wydania chłopca rodzinie.
Po likwidacji Państwa Kościelnego w 1870 r. rodzina ponowiła starania o powrót Edgarda, a ten, wówczas już 19-letni oświadczył, iż chce pozostać przy wierze katolickiej. Wkrótce wyjechał do Francji i wstąpił do zakonu augustianów. W wieku 21 lat Edgardo Mortara przyjął święcenia kapłańskie i przybrał imię Pio, będące włoskim odpowiednikiem łacińskiego Pius. W latach następnych Pio Mortara zajmował się działalnością misyjną, podróżował po Europie i wygłaszał kazania. Był niezwykle popularnym księdzem. Władał biegle 9 językami. Wielokrotnie próbował nawrócić na katolicyzm swoją matkę, bezskutecznie.
Zmarł w klasztorze w Belgii w 1940 r.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoscy duchowni katoliccy Kategoria:Urodzeni w 1851 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Ofiary porwań i uprowadzeń Kategoria:Ludzie urodzeni w Bolonii