Mińska Mazowieckiego.
Od 1906 studiował w Paryżu na Wydziale Prawa Uniwersytetu Paryskiego oraz w Instytucie Nauk Politycznych, później w School of Economics i w British Library w Londynie oraz Wydziale Prawa Katolickiego Uniwersytetu Lowańskiego. Był pierwszym spośród polskich księży, którzy otrzymali stopień doktora nauk politycznych i społecznych. W 1909 został wikariuszem w Zgierzu. Został inkorporowany do archidiecezji mohylewskiej i w styczniu 1910 objął w Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu katedrę socjologii chrześcijańskiej. W listopadzie 1914 został kanonikiem honorowym kapituły mohylewskiej.
Po wybuchu I wojny światowej uczestniczył w pracach Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny w Petersburgu. W 1915 zorganizował ochronkę i szkołę dla dzieci wygnańców z Królestwa Polskiego. Jesienią 1918 wyjechał do Warszawy, a następnie do Lublina. Był profesorem na wyższych kursach Polskiej Macierzy Szkolnej, a od 1918 wykładał na KUL-u. Od 28 listopada 1922 do 28 listopada 1927 piastował mandat posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji z ramienia Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa PracyTadeusz i Witold Rzepeccy, Sejm i Senat 1922–1927, Poznań 1923, s. 471..