Po konkursie rozwinął intensywną działalność koncertową i nagraniową. W latach 60. XX wieku na pewien czas przerwał działalność koncertową z powodu choroby. Poświęcił się też wtedy rozwojowi, przez krótki czas ucząc się u Arturo Benedettiego Michelangeliego. Od 1966 występował w Europie, Ameryce i Azji. W tym samym okresie nawiązał współpracę z dyrygentem Claudio Abbado i kompozytorem Luigim Nono, dzięki czemu zaczął wykonywać także muzykę współczesną. W 1972 dokonał premierowego wykonania utworu Como una ola de fuerza y luz Nono.
Od lat 80. XX wieku zajmował się też dyrygenturą. Występował na wielu festiwalach, m.in. Warszawskiej Jesieni (1977) i Festiwalu w Salzburgu (1995, 1999). Był też jurorem Concorso Internazionale Pianistico Premio Dino Ciani w Mediolanie (1975).
W 2010 otrzymał nagrodę Praemium Imperiale w dziedzinie muzyki.
Życie osobiste
W 1968 zawarł związek małżeński z pianistką, Marią Elżbietą (Marilisa) z d. Marzotto. Jego owocem jest syn, Daniele, (ur. 27 listopada 1978), pianista.