Cyrylicki Pod koniec lat 30. XX wieku wszczęto proces wprowadzenia cyrylicy, jako systemu pisma dla języków mniejszościowych ZSRR. Oficjalnie uzasadniano to potrzebą ujednolicenia systemów pisma i korzyściami typograficznymi, jednak nieujawnionym celem było umocnienie pozycji języka rosyjskiego w społeczeństwie. W Karakałpacji alfabet cyrylicki wprowadzono w 1940 r. i miał następującą postać:
А а Б б В в Г г Д д Е е Ж ж З з И и Й й К к Л л М м Н н О о П п Р р С с Т т У у Ф ф Х х Ц ц Ч ч Ш ш Щ щ Ъ ъ Ы ы Ь ь Э э Ю ю Я я Ғ ғ Қ қ Ҳ ҳ
Do zapisu dźwięku wykorzystywano dwuznak нг.
Do zapisu dźwięków, będących odpowiednikami niemieckich Ä, Ö i Ü, wykorzystywano Ь znajdujący się po następującej spółgłosce (np. тань jako tän, созь jako söz, жунь jako jün).
W 1960 r. w życie weszła kolejna reforma ortografii, wskutek której alfabet uzupełniono o litery Ә, Ё, Ң, Ө, Ү oraz Ў i zmieniono kolejność liter. Dzięki temu przybrał swoją ostateczną postać:
А аӘ әБ бВ вГ гҒ ғД дЕ еЁ ёЖ жЗ зИ иЙ йК кҚ қЛ лМ мН нҢ ңО оӨ өП пР рС сТ тУ уҮ үЎ ўФ фХ хҲ ҳЦ цЧ чШ шЩ щЪ ъЫ ыЬ ьЭ эЮ юЯ я