Z tej przyczyny na osiedlu, przeznaczonym pierwotnie dla robotników, zamieszkali głównie nauczyciele i artyści (między innymi Antoni Kasprowicz - łódzki poeta). Zakończenie inwestycji planowano na lata dwudzieste XX w., jednak panujące bezrobocie i kryzys światowy spowodowały, że ostatnie mieszkania ukończono dopiero w 1936 r.
Osiedle ZUS ulice: Bednarska, Unicka, Sanocka i Dygasińskiego
W roku 1930 zaprojektowano w warszawskiej pracowni Biura Projektów ZUS osiedle dla łódzkich pracowników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Początkowo osiedle miało składać się z 14 budynków, ostatecznie do roku 1932 powstało ich 7. Wzdłuż ul. Bednarskiej stoją równolegle do siebie dwa dłuższe bloki, które wyróżniają się płaskimi dachami i pozbawionymi dekoracji elewacjami pokrytymi szarym tynkiem. Pomiędzy nimi zaprojektowano przestrzeń zieleni oraz mniejsze budowle, które utworzyły skrzydła poprzeczne osiedla. Architekt uwzględnił w projekcie również domy dla robotników, m.in. galeriowce. Znakiem charakterystycznym osiedla jest wysoki budynek mieszczący niegdyś wieżę ciśnień, dzięki której dostarczano wodę do wszystkich mieszkań. Architektura osiedla jest przykładem funkcjonalizmu, międzynarodowego stylu międzywojnia, którego wyrazem są m.in. budynki Bauhausu w Niemczech lub realizacje Le Corbusier’a we Francji.