Po ukończeniu studiów w 1972 (nagroda Ministra Finansów za pracę magisterską na temat nierównowagi rynkowej) doktoryzował się na tej samej uczelni w 1976 (dysertacja pt. „Wahania tempa wzrostu gospodarczego w PRL”). Promotorem jego pracy magisterskiej oraz doktorskiej był prof. Maksymilian Pohorille. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1984 na podstawie dorobku naukowego i rozprawy pt. „Cele rozwoju a makroproporcje gospodarcze”. Tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych uzyskał w 1988.

W latach 1976–2001 profesor wizytujący na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, gdzie należał do grupy badaczy zainteresowanej tematyką transformacji gospodarczej i skupionej wokół czasopisma „” (od 1992 „Communist and Post-Communist Studies”). Jako stypendysta Fundacji Fulbrighta przebywał na Uniwersytecie Illinois (1985–1986). Założyciel i dyrektor Instytutu Bankowości i Polityki Monetarnej Narodowego Banku Polskiego (1988). Research fellow w (WIDER) w Helsinkach (1988, 1989 i 2002). Dyrektor Instytutu Finansów (1989–1994). Konsultant Międzynarodowego Funduszu Walutowego w Departamencie Badań (1991 i 2000) i w Departamencie Polityki Fiskalnej (1992 i 1999). W 1994 senior research fellow w przy japońskim w Tokio.