Michaił Aleksiejewicz Mieandrow, ros. Михаил Алексеевич Меандров (ur. w Moskwie, zm. 1 sierpnia 1946 tamże) – pułkownik Armii Czerwonej, jeden z dowódców Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA), szef oddziału propagandy w sztabie Sił Zbrojnych KONR, komendant szkoły oficerskiej ROA podczas II wojny światowej.
Życiorys W 1915 r. ukończył . Brał udział w I wojnie światowej. Służył w 192 pułku piechoty w stopniu sztabskapitana. W grudniu 1918 r. wstąpił do armii bolszewickiej. W latach 1921–1930 sprawował funkcje administracyjne w szkole kremlowskiej. Następnie został szefem sztabu 3 pułku strzeleckiego w Riazaniu. Od 1935 r. służył w sztabach Priwołżańskiego Okręgu Wojskowego, a następnie XII Korpusu Strzeleckiego. W 1938 r. awansował do stopnia pułkownika. Jesienią 1939 r. objął funkcję szefa sztabu XXXIV Korpusu Strzeleckiego w Leningradzkim Okręgu Wojskowym. Uczestniczył od 1940 r. w wojnie radziecko-fińskiej. Został odznaczony Orderem Czerwonej Gwiazdy. W momencie najazdu Niemiec ZSRR 22 czerwca 1941 r. był szefem sztabu XXXVII Korpusu Strzeleckiego. 25 lipca został zastępcą szefa sztabu i jednocześnie szefem oddziału operacyjnego 6 Armii. 5 sierpnia dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w oflagu. Latem 1942 r. wstąpił do antykomunistycznej organizacji Polityczne Centrum Walki z Bolszewizmem kierowanej przez b.