Państwa ustalają minimalne wynagrodzenie przysługujące osobom posiadającą niebieską kartę, które nie może być niższe niż 150% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce krajowej, a w przypadku zawodów, na które istnieje szczególne zapotrzebowanie, należących do grup 1 i 2 ISCO – 120%. Państwa mogą też zażądać spełnienia innych kryteriów dotyczących standardów pracy albo podania miejsca zamieszkania. Mogą również ograniczyć liczbę przyjętych imigrantów.
Państwa mogą odmówić rejestracji: z powodów formalnych, gdy stanowisko może być obsadzone przez obywatela UE lub obywatela państwa trzeciego, który już posiada pozwolenie na pracę, by zapobiec niedoborowi pracowników w państwie, z którego pochodzi ubiegający się o niebieską kartę, jeśli na pracodawcę nałożono sankcje za pracę nierejestrowaną lub nielegalne zatrudnienie.
W sytuacjach określonych w art. 9 państwa wycofują niebieską kartęZa każdym razem odnosi się to także do odmowy przedłużenia terminu jej ważności. względnie mogą to uczynić, np. gdy posiadacz nie spełnia już warunków przyznania karty.