Niebieska karta – ustanowiony dyrektywą Rady 2009/50/WE dokument umożliwiający wykwalifikowanym pracownikom niebędącymi obywatelami Unii Europejskiej pobyt i pracę na terytorium dowolnego państwa członkowskiego UE z wyjątkiem Danii i Irlandii (oraz Zjednoczonego Królestwa do 2020). Termin „niebieska karta”, spopularyzowany przez think tank Bruegel i nawiązujący do amerykańskiej „zielonej karty” oraz niebieskiego koloru flagi europejskiej, jest nazwą oficjalną, użytą w tekście dyrektywy.

Niebieska karta jest wydawana standardowo na okres od jednego do czterech lat, który może zostać przedłużony. Osobom, które otrzymały niebieskie karty, przyznano prawa większe niż innym obywatelom państw trzecich, np. korzystniejsze procedury dotyczące łączenia rodzin.

Podstawą prawną dyrektywy ustanawiającej niebieską kartę był art. 63 ust. 3 lit. a) i ust.