Nowy cesarz próbował im się przeciwstawić i skoncentrował przeciwko nim armię, jej część jednak zbuntowała się przeciwko niemu i wprowadziła na tron Teodozjusza III. Ten jednak rychło został obalony przez stratega temu Anatolikon Leona III, który 25 marca 717 roku został koronowany na cesarza. Tak więc w ciągu 6 lat Bizancjum miało 4 cesarzy, a tymczasem Arabowie wykorzystując ten chaos zaczęli przygotowywać oblężenie Konstantynopola. Już latem 716 roku wojsko arabskie pod dowództwem brata kalifa Sulajmana, Maslamy ibn Abd al-Malika, zgromadziło się w Dabig w pobliżu Aleppo, przezimowało tam i wiosną ruszyło na stolicę Bizancjum, wkrótce zdobywając Pergamon.
Bitwa thumb|200px|Mury Teodozjusza, które okazały się zaporą nie do sforsowania dla Arabów 15 sierpnia 717 roku Maslama wraz ze swą armią stanął przed Konstantynopolem. 1 września licząca 1800 okrętów flota arabska pod dowództwem Sulajmana podpłynęła pod mury miasta. Już 3 września Bizantyjczycy spalili jednak kilkanaście okrętów za pomocą ognia greckiego. Szturmy Arabów załamywały się na umocnieniach Konstantynopola, a potem przyszła niezwykle sroga zima, 100 dni śniegów i mrozów, które srodze dały się we znaki oblegającej armii. Greckie okręty przecinały arabskie szlaki zaopatrzeniowe, armię kalifatu dosięgnął głód.