W latach 1977–1982 pracował jako dokumentalista w Gondolat Könyvkiadó, od 1982 pozostaje pisarzem niezależnym.

Po raz pierwszy opuścił rządzone przez Jánosa Kádára Węgry w 1987 roku, spędził rok w Berlinie Zachodnim jako gość specjalny Deutscher Akademischer Austauschdienst (DAAD). Od czasu upadku bloku wschodniego stale zmienia miejsce zamieszkania. Często wraca do Niemiec oraz na Węgry, ale pojawia się też we Francji, Hiszpanii, Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Holandii, Włoszech, Grecji, Chinach i Japonii.

Pisarz spotkał się z dużym uznaniem: Susan Sontag nazwała László Krasznahorkaiego „mistrzem apokalipsy cytującym Nikołaja Gogola i Hermana Melville’a”, a Winfried Georg Sebald pisał o nim: „Uniwersalność wizji László Krasznahorkaiego jest pokrewna autorowi Martwych dusz, Nikołajowi Gogolowi, rozwiewa wszystkie wątpliwości dotyczące współczesnej literatury”. W 1993 otrzymał nagrodę dla najlepszej książki w Niemczech, (Bestenliste-Preis) za Melancholię sprzeciwu.

Od 1985 roku jego przyjaciel, reżyser i scenarzysta Béla Tarr, kręci filmy niemal wyłącznie na podstawie książek przyszłego noblisty. Wspólnie stworzyli kilka scenariuszy filmowych m.in. do adaptacji filmowej Szatańskiego tanga, a także film Harmonie Werckmeistera.