minucie, który 17 sekund wcześniej przejął piłkę po jej utracie przez Barnesa podczas próby przedbryblowania Kevina Richardsona, w wyniku czego The Reds stracili tytuł mistrzowski i musiało zadowolić się wicemistrzostwem Anglii. 12 sierpnia 1989 roku po wygranej 0:1 z Arsenalem Londyn, The Reds po raz drugi z rzędu zdobyło Tarczę Wspólnoty 1989.
Sezon 1989/1990 był w najlepszym w karierze Barnesa. W 34 meczach ligowych zdobył 22 gole (najwięcej w swoim ligowym sezonie oraz 4 gole więcej od Iana Rusha) oraz zdobył drugie w swojej karierze mistrzostwo Anglii, a także został wybrany do Drużyny Roku First Division według PFA oraz Piłkarzem Roku w Anglii według FWA. Świetna forma Barnesa wiązała się z wysokimi oczekiwania selekcjonera reprezentacji Anglii – Bobby’ego Robsona przed mistrzostwami świata 1990 we Włoszech (4. miejsce na turnieju). Według Petera Beardsleya był najlepszym piłkarzem końca lat 80., z jakimkolwiek grał oraz przez 3–4 lata najlepszym piłkarzem świataPeter Beardsley: Perfect XI [data dostępu: 2009-07-28] .. 18 sierpnia 1990 roku The Reds zremisowało 1:1 z Manchesterem United na Stadionie Wembley w Londynie, w związku z czym obie drużyny dzieliły się trofeum, przez pół roku każda.