Odszedł z Armii Czerwonej, przechodząc do korpusu dyplomatycznego, został szefem radzieckich misji dyplomatycznych w Czechosłowacji (1924–1928), na Litwie (1929–1930) i w Polsce (1930–1934), po czym rozpoczął karierę prawną, został prokuratorem generalnym RFSRR (1934–1936). Podczas hiszpańskiej wojny domowej mianowany konsulem generalnym w Barcelonie (1936–1937), został jedną z głównych postaci interwencji radzieckiej. Podczas wielkiej czystki odwołany do ZSRR, mianowany ludowym komisarzem sprawiedliwości RSFRR (1937), wkrótce później aresztowany, skazany na śmierć i stracony.
Życiorys Młodość Urodził się w rodzinie porucznika armii carskiej, szlachcica Ołeksandra Owsiejenki. W latach 1902–1904 kształcił się w Woroneskim Korpusie Kadetów, następnie w junkierskiej szkole oficerskiej w Petersburgu. Brał udział w ruchu rewolucyjnym od 1901 r. Od 1903 w Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji. Carski oficer, za udział w rewolucji 1905 r., zwłaszcza za organizację buntu w Puławach, a potem w 1906 w Sewastopolu skazany na karę śmierci, zamienioną na 20 lat zesłania, z którego zbiegł. Jako przedstawiciel wojskowej organizacji SDPRR wchodził w skład petersburskiego komitetu partii. Później prowadził konspiracyjną pracę w Rosji i Finlandii. Od 1910 r.