Konkurencją dla buddyzmu był bön, a dla tradycji Dzogczen tendencje nauczania Mahajany tylko z punktu widzenia stopniowego rozwoju (gradualizmu), a nie natychmiastowego zrealizowania. Odnajdywanie term zbiegło się z czasem, kiedy równocześnie do Tybetu zaczęły docierać nowe nauki tantr późniejszego przekazu szkół sarma za sprawą takich nauczycieli jak hinduski mistrz Atiśa (inicjator tradycji kadam), Drokmi Lotsała (reprezentant sakja) oraz Marpa Tłumacz (inicjator kagju). Wtedy to, pod wpływem „ukrytych skarbów”, tradycja Padmasambhawy i Wimalamitry nabrała ponownie wielkiego znaczenia i zaczęto ją, w odróżnieniu od nowych nauk sarma, powszechnie nazywać jako ningma, „starożytna tradycja”. Odkrycia termy dokonuje odpowiednia osoba, głównie z tradycji Ningma, która jest reinkarnowanym nauczycielem tulku, zwanym jest Tertonem. Odnalezieniu termy towarzyszy odpowiedni przekaz tertona, który wyjaśnia ukryte znaczenia termy oraz potwierdza autentyczność nieprzerwanej linii przekazu. Uzasadnieniem tego jest, gdyż tertoni to głównie osoby tulku, czyli przyszłe reinkarnacje Padmasambhawy i Wimalamitry, bądź ich 25 uczniów i uczennic, które posiadają umiejętności pamiętania owej swojej przeszłości. Często odkrywane nauki przez tertonów potrzebują ich dalszych wyjaśnień, ze względu na użycie tajemnych formuł i skrótów np. tzw.