Według Rajmunda Szubańskiego (Warszawa 1982) praktyczne wyposażenie obejmowało 73-190 czołgów, 38-76 samochodów pancernych, 24 haubice polowe, 6-10 dział piechoty, 18-30 moździerzy, 21-45 granatników, 48-51 dział ppanc, 12 armat plot, 158-270 karabinów maszynowych, 600 samochodów osobowych, 1370 ciężarowych i 1100 motocykli.
Sumarycznie w czterech, zorganizowanych do momentu ataku na Polskę, dywizjach lekkich (numery od 1 do 4) było 7 batalionów czołgów, 6 dywizjonów rozpoznawczych, co daje 521 czołgów i 228 samochodów pancernych, czyli około 20% wozów bojowych użytych w 1939 roku.
Wartościując siłę bojową jednostek niemieckich należy brać pod uwagę typ posiadanych na stanie pojazdów. I tak 1 dywizja lekka posiadająca na stanie 106 czołgów PzKpfw 35(t) była jednostką silniejszą w porównaniu z dywizją pancerną uzbrojoną głównie w PzKpfw II i PzKpfw I, natomiast 3 dywizja lekka posiadała 59 wozów PzKpfw 38(t) Ausf.A. Uzbrojenie i rozmieszczenie dywizji lekkich i dywizji pancernych było skoordynowane z zadaniami, jakie przewidziano dla nich w operacji inwazyjnej.